arrow_drop_up arrow_drop_down
Waarom ik 1300 kilometer door Nederland wandelde
14 september 2020 

Waarom ik 1300 kilometer door Nederland wandelde

Dat wandelen veel met je doet, weet ik vanuit mijn coaching. Dat de impact op mij als mens zo groot is, ontdekte ik pas toen ik dagen achter elkaar wandelend onderweg was, volledig op mezelf aangewezen. Ik vertrok en liet alles wat bekend was achter. Vol nieuwsgierigheid naar wat me te wachten stond.

Eerder dit jaar ontstond het idee om op reis te gaan. Ik was al een tijdje op zoek naar verdieping. Waar ik naar op zoek was kon ik niet eens zo goed onder woorden brengen. Wel was duidelijk dat ik dit gevoel serieus moet nemen. Een coach zoeken was niet de oplossing en een weekje retraite ook niet. Ik voelde aan alles dat ik op reis moest gaan. Op avontuur en ontdekken wat deze reis me zou gaan brengen.

Wandelen naar Santiago de Compostela

Zo ontstond het idee om naar Santiago de Compostela te gaan wandelen, een pelgrimsroute waar vele ontelbare mensen me zijn voor gegaan, op zoek naar verdieping of antwoorden. Best bijzonder als je daarbij stilstaat.

Er zijn veel routes die naar Santiago leiden, maar ik kies ervoor om te starten in Midden-Frankrijk en de Voie de Vézelay te lopen. Dit is van de vier historische routes tot aan de Pyreneeën. Ruim 900 kilometer lang met onderweg net voldoende voorzieningen. Vanaf St-Jean-Pied-de-Port in Zuid-Frankrijk wordt het bekende pelgrimspad druk want de populaire Camino Francès trekt vandaag de dag jaarlijks honderdduizenden wandelaars van over de hele wereld.

Het coronavirus zette een streep door de plannen, wat nu?

Tot het coronavirus roet in het eten gooide. Voor mij was al snel duidelijk dat het virus niet zomaar voorbij zou waaien. Wat kan ik nu doen? Zal ik wachten tot het virus voorbij waait of zijn er andere mogelijkheden. Tot iemand zei: ‘Je kunt toch ook vanuit huis vertrekken, dat deden de pelgrims in vroegere tijden immers ook’.

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ook al kies ik voor Nederland, ik laat wél mijn vertrouwde omgeving achter en ga op reis in het onbekende. Nederland is bovendien een echt wandelland met meer dan 11.000 km aan (lange afstand) wandelpaden. Het wordt dus bestemming Nederland (en Duitsland).

Ik vertrek vanuit huis naar bestemming Nederland

Zodra de eerste versoepelingen worden aangekondigd vertrek ik. Bepakt met 9 kilo bagage wandel ik begin mei vanuit mijn woonplaats Heemstede naar Zandvoort. Groningen wordt mijn eerste bestemming wandelend langs het Nederlands Kustpad, het langste wandelpad van Nederland.

Als ik bij IJmuiden het Noordzeekanaal oversteek en de herkenbare rood-wit markeringen zie, begint mijn reis pas echt. Mijn vertrouwde omgeving en alles wat bekend is laat ik achter. Te voet op weg naar Groningen met het plan om vanaf Pieterburen het Pieterpad richting Zuid-Limburg te gaan volgen.

Eenmaal in de buurt van Pieterburen zie ik de eerste groepjes Pieterpad-ers al wandelen. En het is nog wel coronatijd. Het populaire Pieterpad trekt inderdaad veel wandelaars. Dat is nou niet waar ik op zit te wachten en ik besluit ter plekke om mijn route aan te passen en door te lopen naar Bad-Nieuweschans in Noord-Oost Groningen. Daar ligt het startpunt van het onbekendere Noaberpad, waarvan gezegd wordt dat het stiller is en de natuur mooier dan van het Pieterpad.

Het Noaberpad brengt me al slingerend dwars door het Nederlands-Duitse grensgebied en eindigt in het centrum van Kleve in Duitsland. Onderweg ben ik de mensen die me vertelden over het Noaberpad dankbaar, want de natuur is werkelijk prachtig en heel verstild.

Het wandelen door Duitsland is trouwens goed te doen en het valt me op dat hoe schoon het er is. De Duitsers zijn wel streng als het gaat om het naleven van de  coronamaatregelen. Gelukkig heb ik voldoende mondkapjes bij me.

Al wandelend brengt de route me langs de mooiste plekken in Nederland en Duitsland. De afwisselende natuur is overweldigend mooi. Ik kan ontzettend genieten van de prachtige duingebieden, bossen, de uitgestrekte landerijen, verstilde polders, verlaten dijken. De vele onverharde paden brengen die me elke keer weer op verrassende plekken.

Dat de natuur dicht bij huis zo adembenemend en afwisselend is, had ik van tevoren niet kunnen bedenken. Ik kijk mijn ogen uit. Vaak geen mens te bekennen in deze coronatijd. Wat is het heerlijk stil onderweg, het verveelt nooit.

Als ik na ruim 900 kilometer Kleve nader, komt ook het einde van het Noaberpad in zicht. Vanaf Kleve kies ik voor het Grote Rivierenpad, dat mij stroomafwaarts door het oer-Hollandse rivieren landschap richting de Noordzee kust zal brengen. Onderweg is het landschap anders dan de weken daarvoor en ik krijg de vele rivieren die Nederland rijk is op hun mooist te zien.

drie maanden – 1300 kilometer – 70 overnachtingsplekken

Ik ben vertrokken met een open eind; een reis als deze is pas klaar als het klaar is. Uiteindelijk heb ik in drie maanden tijd een ‘rondje Nederland’ gewandeld, 1300 kilometer afgelegd en op 70 verschillende plekken geslapen. Een prestatie op zich, maar het is vooral een gigantische innerlijke groeireis geworden.

Dealen met wat op je pad komt

Dat wandelen veel met je kan doen, weet ik vanuit mijn coaching. Toch kon ik van tevoren niet vermoeden wat het werkelijk met je doet als je uit je vertrouwde omgeving stapt en alles wat bekend is achterlaat. Totdat je dagenlang achtereen wandelt onderweg naar een volgende bestemming, alleen met je eigen gedachten, gevoelens en emoties. Dan pas ontdek je wat het betekent om volledig teruggeworpen te zijn op jezelf met alleen de route als trouwe metgezel.

Bij momenten waren de confrontaties met mijzelf keihard, vergis je niet. In die drie maanden is mijn hele leven voorbij gekomen.

Afzien is helemaal niet erg

Ik ontdekte is dat afzien helemaal niet erg is. Sterker nog, soms moet je nu eenmaal eerst door de ‘prut’ heen voor dat het beter wordt. Het dwong me om creatiever te worden, het onverwachte te verwelkomen en te dealen met omstandigheden waar ik niet op zat te wachten. Om mijzelf op tijd een fikse schop onder de kont te geven of op tijd even rust te nemen die nodig was om weer verder te kunnen.

Hoe slecht ik me soms voelde, fysiek aan het einde van mijn latijn, bevangen door de warmte en niet meer kunnen. Toch kon ik op die momenten ergens diep van binnen altijd weer de kracht en motivatie vinden om door te gaan. Omdat ik het wilde, omdat ik verder wilde. Want … opgeven is nooit een optie geweest. Dat die keuze zo veel kracht geeft, kon ik van te voren niet bedenken.

Focus op je bestemming

Maar belangrijkste wat ik geleerd heb is: ‘blijf in beweging, houd je focus op je bestemming en er komt altijd weer iets nieuws op je pad’. Wees creatief, verwelkom het onverwachte en deal met de omstandigheden, ook die omstandigheden waar je niet op zit te wachten. Ook al is de route nog niet helder, houd je ogen op waar je naartoe gaat en het leven ontvouwt zich wel als het zover is. Je kunt eindeloos over jezelf nadenken, maar tot je in beweging komt verandert er niets, dan is het alleen maar de volgende analyse over jezelf waar je geen klap aan hebt.

Weer terug naar huis, hoe ga ik dat doen?

Onderweg naar Hoek van Holland diende de volgende vraag zich aan: ‘hoe ga ik nou terug naar huis?’.  Ik wist heel goed dat het geen goed idee zou zijn om op een dag mijn rugzak in de hoek te zetten zo van … ‘Hoi schat, ik ben weer thuis’. Ook mijn lief was 3 maanden alleen geweest en wij zijn nooit eerder zo lang van elkaar gescheiden geweest. Het idee ontstond om elkaar tegemoet te lopen en samen weer terug naar huis te lopen.

Na drie maanden hebben mijn lief en ik elkaar in Maassluis voor het eerst weer gezien. Een emotioneel weerzien was het. Maar wat was ik blij om hem weer te zien en ik voelde ook de verandering die ik had doorgemaakt. Ook bij hem zag ik aan de blik in zijn ogen dat de tijd apart hem goed had gedaan. De dagen daarna wandelden we samen via Hoek van Holland langs het Nederlandse strand terug naar Heemstede. Met onderweg meer dan genoeg tijd om uit te wisselen en elkaar weer te vinden. Het bleek de juiste keuze want we hadden elkaar heel veel te vertellen.

Meer at ease met mijzelf

Op de een of andere manier is de reis een hele louterende ervaring geweest. Met een overzichtelijk ritme van opstaan, eten, vertrekken, wandelen en weer aankomen en dat elke dag opnieuw. Elke dag opnieuw waren er weer bijzondere ontmoetingen, met mijzelf, met de natuur en met anderen. Ik had het deze reis voor geen goud willen missen en heb antwoorden gekregen vragen waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.

De reis heeft me veel rust gebracht, ik voel me lichter en meer at ease met mijzelf. Wat er ook gebeurt; ik heb altijd mijzelf. Ik sta veel relaxter in het leven en vind mijzelf een leukere vrouw sinds ik terug ben. (Dat vindt mijn lief trouwens ook).

Oh en die wandelschoenen… ze zijn bijna versleten maar ik trek ze nog meerdere keren in de week aan om er lekker op uit te trekken.

Inmiddels ben ik nu al weer een paar weken thuis en de impact van mijn reis ‘gonst’ nog steeds na. Ik zit boordevol ideeën en plannen en ga de komende tijd ook gebruiken om mijn ervaringen en inzichten in mijn coaching te verwerken.

Dat wandelen veel met je doet is met deze reis alleen maar bevestigd. Wil jij ook ontdekken wat mijn (wandel)coaching voor jou kan betekenen? Plan gerust een kennismaking. Vertel me waar je mee zit en dan kijken we samen wat ik voor je kan betekenen.

Over de schrijver
Gepassioneerde coach voor (drukbezette) vrouwen die ontspanning zoeken. Ik help vrouwen uit de waan van de dag stappen zodat ze ontspannen en vol energie de regie over hun eigen leven kunnen terugpakken.
Marion Brekelmans
Door

Marion Brekelmans

op 17 November 2020

Hallo Karin, Met veel plezier en herkenning heb ik gelezen over jouw 1300 km tocht in Nederland. Ook ik was klaar om naar Santiago te lopen maar ook bij mij gooide Covid roet in het eten. In plaats van Santiago koos ik voor het Pieterpad, een voorbereiding op Santiago in de hoop deze tocht in september dit jaar toch nog te kunnen lopen. Het was mooi om het Pieterpad te lopen, prachtige natuur, leuke ontmoetingen maar inderdaad op veel plaatsen druk. Ik begrijp jouw keuze om andere routes te volgen. Het gevoel om 'nog niet klaar te zijn' na 500 km was erg sterk bij mij. Misschien had ik toch ook door moeten lopen. Jouw verhaal geeft me weer nieuwe energie en 'kriebels' om toch mijn rugzak weer te pakken binnenkort. Vriendelijke groet, Marion

Karin
Door

Karin

op 26 November 2020

Dank je wel voor je uitgebreide berichtje Marion. Ik reageer graag even via een privéberichtje.

Reactie plaatsen

Deze website gebruikt cookies